| تبليغات | X |
|
اندکی عاشقانه تر زیر باران بمان ، ابر را بوسیده ام تا بوسه بارانت کند. |
|
|
دل من دیر زمانی ست که می پندارد : " دوستـــــــی " نیز گلـــــــــــی ست مثل نیلوفــــــر و نــــــاز ساقه ی تُـــردِ ظریفـــــــی دارد بی گمان سنگــــدل است آنکه روا میدارد جان این ساقه ی نازک را - دانسته - بیـــــازارد ! در زمینی که ضمیــــــــر من و توست از نخستین دیـــــــدار هر سخـن ، هر رفتـــــار دانه هایی ست که می افشانیم برگ و باری ست که می رویانیم آب و خورشید و نسیمش " مهــــــــــر " است گر بدان گونه که باید به بـــــــار آید زندگی را به دل انگیـــــز ترین چهـره بیاراید آنچنان با تو درآمیزد این روحِ لطیــــف که تمنای وجودت همه او باشد و بس بی نیازت سازد، از همه چیز و همه کس زندگـــــــی ، گرمی دلــــــــهای به هم پیوسته ست تا در آن دوســـت نباشد همه درها بسته ست در ضمیرت اگر این گـــــُــــل ندمیده ست هنوز عطـــــــر جان پرور عشق ، گر به صحرایِ نهادت نوزیده ست هنوز دانـــــه ها را باید از نو کــــــــاشت آب و خورشید و نسیمش را از مایه ی جــــــــــــــان خرج می باید کرد رنج می باید بُرد دوست می باید داشت ! با نگاهی که در آن شــــــــــــوق برآرد فریاد با سلامی که در آن نــــــــــــور ببارد لبخند دست یکدیگـــــــر را بفشاریم به مهـــــــــــــــــــر جام دلهامان را مالامال از یـــــــاری،غـــم خواری بسپاریم به هم بسراییم به آواز بلند - شادی روی تــــــو! ای دیده به دیدار تو شاد باغِ جانت همه وقت از اثر صحبت دوســـــــت تازه ، عطــــــــرافشان گلبـــــــــاران باد
+
تاريخ جمعه 28 فروردین1388ساعت 9:57 نويسنده آفرینش
|
|
ÐαЯKLADY 
______________________
**********************
|