گفت دانــایی که : گرگـــــی خیره سر
هست پنهان در نهاد هر بشـــــــــر!
لاجرم جــــــاری ست پیکاری سترگ
روز و شب ، مابین این انسان و گــــــرگ
زور بــــــازو چاره ی این گــــــــرگ نیست
صاحبِ اندیشـــه داند چاره چیست
ای بسا انسانِ رنجورِ پریش
سخت پیچیده گلوی گـــــــرگِ خویش
وی بسا زور آفرین مرد دلیــــــر
هست در چنگال گــــــــرگ خود اسیــــر
هرکه گـــــــرگش را دراندازد به خاک
رفته رفته می شود " انسانِ پــــــاک "
و آن که از گـــــرگش خورَد هر دم شکست
گرچه انسان می نماید! گــــــــــرگ هست!!
و آن که با گــــــرگش مدارا می کند،
خلق و خوی گــــــرگ پیدا می کند.
در جوانی جان گـــــرگت را بگیـــــر!
وای اگر این گـــــــرگ گردد با تو پیـــر
روز پیــــری، گر که باشی همچو شیــــر
ناتوانی در مصافِ گــــــــرگِ پیــــر
مردمان گر یکدگر را می درند
گـــــرگ هاشان رهنما و رهبــــرند
این که انسان هست این سان دردمنـــــد
گـــــرگ ها فرمانروایی می کنند،
و آن ستمکــــاران که با هم محرم اند
گـــــــرگ هاشان آشنایان هم اند
گــــــرگ ها همراه و انسان ها غریب
با که باید گفت این حال عجیب؟...
پ.ن۱ : من می ترسم 
من نمی خوام گــــــــــرگ باشم!!! خدایا خوبم کن نه یعنی کمکم کن با گــــــرگم بجنگم .
پ.ن۲ : بی منظور نوشتم این شعر و .. کتاب شعرمو باز کردم این شعره بود خوشم اومد نوشتمش
حتما که آدم نباید دلیل و پیش زمینه داشته باشه که ...
مثل اون قانونه که دوست جونم گفت : انسان ها حق دارند ( که من میگم ندارند! ) شب بخوابند و صبح که بیدار میشوند نظرشون درباره همه چیز ۱۸۰ درجه متفاوت باشه .
بگذریم از اینکه حق دارن یا ندارن ولی کلا نگاه کنیم ذاتشون ( ذاتمون ) همینه دیگه! موقع دلیل برهان هم که میشه یا میگیم دلم خواسته یا شخصیه یا آدمیه دیگه ... آدمی همیشه در حال تغییره !!!
پ.ن۳ : نمیدونم چمه ! یه جوریممممممممم ...
وقتي ققنوس آواز سر میدهد ؛ همه پرندگان آسمان و همه ماهي هاي دريا تحت تاثير قرار ميگيرند.همه بادهاي وحشي با شنيدن اين موسيقي مدهوش كننده؛ و براي درك بهتر آن سكوت ميكنند.
ققنوس هزار سال زندگي ميكند.او زمان مرگ خود را ميداند و وقتي زمان مرگش فرا رسيد صدها درخت را جمع ميكند و آنها را در يك نقطه آتش ميزند و خودش را به درون اين آتش مياندازد.با هر يك از سوراخهاي منقارش فرياد غم انگيزي از روح خود بر مياورد و به همه اعلام ميكند كه مرده است.سپس همه پرندگان و حيوانات جمع ميشوند تا در زمان مرگ ققنوس حاضر باشند.ققنوس آخرين نفس خود را جمع ميكند و بالهاي خود را به هم ميزند تا شعله افروخته تر شود.به زودي شعله و پرنده به تلي از ذغال تبديل ميشوند و از دل اين ذغال گداخته فقط يك جرقه باقي ميماند كه تبديل به يك نوزاد ققنوس ميشود و از آتش بيرون مي آيد.
ققنوس نمونه بارز انسان جستجو گر و آگاه هست.با اينكه هميشه تنهاست ولي با يك آواز و صدا همه كائنات را دور خود جمع ميكند. وقتي به بلوغ كامل رسيد با مرگش زندگي جديدي آغاز ميكند.چنان به عشق اعتقاد دارد كه با اينكه به خيال همه دارد در آتش ميسوزد و از بين ميرود ولي او عشق را آتش و سوزنده نميپندارد و نميگذارد عشقش از بين برود و از همان عشق هم تولدي دوباره ميابد...
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
شهریور 1386
تیر 1386
خرداد 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
آذر 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
.:: مــــــــاهی گـــــــــلی::.
.:: عکس های دوست داشتنی ::.
.:: غروب سفید ::.
.:: باران سرخ ::.
.:: گــــره کـــــور ::.
.:: اشک نیما ::.
.:: کاسنی ::.
.:: آوای ساز من,سکوت ::.
.:: هوین ژووووری ::.
.:: نواهای ایرانی ::.
.:: تــرگل می نویسد ::.
.:: تظاهر ممنوع ::.
.:: خانه دل ::.
.:: تولد دوباره ::.
.:: زلال ::.
.:: من یک سربازم ::.
.:: مهتاب ::.
.:: سرزمین ما ::.
.:: دختری از ممکو ::.
.:: عشق دیرینه ::.
.:: غزلیات حافظ ::.
.:: خاطره نویس ناشی ::.
.:: شاید خیال شاید هم آرزو ::.
.:: خاطرات یک عاقد ::.
.:: شیوا ::.
.:: اسمایلی ::.
.:: قاصدکی که با فوت آدما نمیره ::.
.:: حموم زنونه ::.
قالب های نایت اسکین
بازديدها :
______________________
**********************